یک اصطلاحی هست که خدا چندین بار در قرآن ازش استفاده کرده:
"حتی ضاقت علیهم/علیه الارض...."
یعنی "کار به جایی میرسد که زمین با تمام فراخیاش بر آدمی تنگ میگردد."
بهترین توصیفی است که میشود برای بعضی لحظهها و برخی حسها به کار برد،
اینطور وقتها چارهای نیست جز پناه بردن به خودش
باید به خودش پناه ببری، تا آرام بگیری، دوست و آشنا هم نمیتوانند برایت کاری بکنند.
آدمی تازه میفهمد که هیچ پناهی ندارد جز خدا
و این حس یک چیزی است شبیه دلتنگی، سردرگمی، دلآزردگی،
یک چیزی شبیه درد!
.
.
.
پ.ن:«سلاماً على من غرسوا وروداً في أرواحنا و رحلوا دون رعايتها.»
سلام بر آنها که در جانمان گلها کاشتند و بیمراقبت رها کردند.
برچسب:
نویسنده: هستی اسماعیلی
تاريخ: پنجشنبه
10 خرداد
1403 ساعت: 23:29